Dysleksja to przede wszystkim zaburzenie, a nie choroba i nie można jej wyleczyć. Jest to zaburzenie, które towarzyszy osobie na nią cierpiącej przez całe życie. Dysleksja to termin stosowany zwykle w stosunku do osób dorosłych, a przynajmniej do nastolatków. W przypadku dzieci nie mających jeszcze dziesięciu lat mówi się o dysleksji rozwojowej, która wcale nie musi, choć może przekształcić się w zaburzenie.
Dysleksja rozwojowa obejmuje kilka rodzajów zaburzeń: dysleksja, dysortografia, dysgrafia, dyskalkulia. Pierwsze zaburzenie oznacza trudności w czytaniu, przejawiające się zaburzeniami tempa i techniki czytania jak i stopnia rozumienia treści. Dysortografia to trudności z opanowaniem poprawnej pisowni. Aby określić to zaburzenie, należy sprawdzić czy dziecko pomimo znajomości zasad ortografii nadal popełnia błędy ortograficzne. Dysgrafia to niski poziom graficzny pisma, potocznie nazywa się to brzydkim pisaniem. Natomiast dyskalkulia to problemy w matematyce. Dzieci cierpiące na to zaburzenie mają zazwyczaj kłopoty z pojęciem liczy, porównywaniem liczebności zbiorów oraz tego typu trudności.
Brak komentarzy.
Dodawanie komentarzy zostało zablokowane.